ATC: een leuke manier van communiceren

ATC. Een klein kaartje, leuk om te maken. Ook leuk om te ruilen en om vriendschapsbanden mee op te bouwen. Ze mogen nooit verkocht of gekocht worden. Het ontstaan en het maken van dit kleine kunstwerk en het hoe in contact komen met andere ATC-ers hier uit de doeken gedaan.

Ontstaan en betekenis

ATC staat voor Artist Trading Card. Het idee ontstond bij de Zwitserse kunstenaar M. Vänçi Stirnemann uit Zurich. Hij vond het maken van een catalogus te duur. Daarom maakte hij in 1997 1200 ATC kaartjes met de hand om zijn kunstwerken te promoten. Hij riep andere kunstenaars op om hetzelfde te doen. In Amerika werd het een groot succes. Zijn project heet Artist Trading Card: a collaborative cultural performance. Artiesten begonnen onder elkaar kaartjes te ruilen en uit te wisselen. Ondertussen is het fenomeen over de hele wereld verspreid en zijn er al verschillende tentoonstellingen geweest in Canada, Duitsland en Zwitserland. Daarna is het ook naar de gewone mens overgewaaid en ook hier is het een hype.

Een ATC-kaart

Een ATC-kaart is gemaakt volgens een aantal basisprincipes. De afmetingen zijn standaard over de hele wereld, nl. 64 x 89 millimeter (2 1/2 x 3 1/2 inch). Er zijn verschillende manieren om tot dit formaat te komen: of je knipt het kaartje op voorhand uit en dan ga je het versieren. Of je maakt één groot blad en dan ga je op zoek met een mal naar een patroon of tekening die mooi is op dat formaat en dat knip je dan uit. Of je koopt voorgevormde kaartjes op het juiste formaat. Ook voor het maken van de kaart bestaan er verschillende mogelijkheden. Je kan één kaartje maken of je kan een serie maken gebaseerd op een bepaald thema. De bedoeling is om de kaartjes daarna te ruilen, ofwel per internet, ofwel op ruilbeurzen. Ze mogen absoluut niet gekocht of verkocht worden! Dit betekent dus dat je er eerst zelf een paar moet maken voor je kan beginnen ruilen.

De achterkant van een ATC-kaart is ook belangrijk. Hier staat de naam van de maker, de artist, vermeld. Eventueel ook je gegevens om met een andere ATC-er in contact te treden, alsook de datum waarop het kaartje werd gemaakt. Je kan hier ook laten weten hoeveel je er van dat exemplaar gemaakt hebt. Is er dat één, dan noemt men het een origineel. Zijn er dat meerdere van hetzelfde kaartje, dan noemt men het een editie. Maakt de kaart deel uit van een geheel met een bepaald thema, maar is elk kaartje op zichzelf verschillend, dan noemt men dat een serie. Je kan op de achterkant dus ook kwijt uit hoeveel kaartjes die serie bestaat. Je kan er het serienummer of de titel op schrijven. Er zijn zelfs stempels te koop, waarop je de gegevens gewoon moet invullen. Je kan ook voorbedrukte kaartjes kopen, die je dan alleen nog maar hoeft te versieren, maar dit is niet erg creatief. Op een ATC kan je gemakkelijk allerlei kleine frulletjes of overschotjes papier kwijt, omdat het niet erg groot is. Je kan er een foto op kleven, je kan er teksten op calligraferen, je kan er op stempelen, je kan zelf een tekening maken, je kan je achtergrond zelf schilderen, je kan er zegels op kleven, kleine origamifiguurtjes, 3D motieven, ... Ook een leuke is een serie die in zijn geheel een puzzel vormt, terwijl elk kaartje toch op zichzelf kan staan. Kortom, the sky is the limit.

ATC-kaarten opslaan en ruilen

Je kan je ATC-kaarten in speciale verzamelalbums steken, zodanig dat ze niet worden beschadigd. Of ze gewoon in een doos bewaren. Je kan elk kaartje individueel in een plastiek hoesje steken. Ruilen kan je via internet of op speciale events of op beurzen. Je kan ATC-ers of beursdata vinden, zowel nationaal als internationaal, door op Google "ATC-kaartjes" in te tikken. Je kan alleen maar een bepaald thema maken of verzamelen, bv. alleen landen of sporten. Je kan er gewoon ook lustig op los verzamelen en alles inslaan wat je leuk vindt.