InfoNu.nl > Hobby en Overige > Boeken > Boekrecensie: Israël – een blanco cheque? – Leydesdorff e.a
recensie

Boekrecensie: Israël – een blanco cheque? – Leydesdorff e.a

Boekrecensie: Israël – een blanco cheque? – Leydesdorff e.a 'Israël: een blanco cheque?' is een boek uit 1983 geschreven door 20 (linkse) Joden naar aanleiding van de veranderende houding van met name links Nederland t.a.v. Israël na de Eerste Libanonoorlog in 1982. Was Nederland in de jaren '60 nog pro-Israël, in de jaren '80 slaat dat om in anti-Israël. Velen zien Israël en zionisme als identiek met bommenwerpers boven Beiroet, een hard bezettingsregime in Judea en Samaria, en onderdrukking van de Palestijnen. Veel linkse Joden hebben moeite om Israël door dik en dun te steunen. Maar zij hebben ook moeite met de linkse eenzijdigheid.

Gegevens

  • titel: Israël – een blanco cheque
  • redactie Selma Leydesdorff, Minny Mock, Max van Weezel
  • jaar: 1983
  • uitgever: Amphora Books Amstelveen
  • ISBN: 90-6012-574-6

Inhoud van het boek 'Israël – een blanco cheque'

In het boek, waaraan twintig (linkse) Joden een bijdrage hebben geleverd, wordt gediscussieerd over de Joodse gemeenschap in Nederland dat nauwelijks kritiek op Israël kan verdragen. Ook wordt geschreven over de eenzijdige visie op het Midden-Oosten die vooral linkse mensen in Nederland hebben. In deze visie wordt Israël als agressor gezien en niet meer als vluchthaven voor vervolgingsslachtoffers. Linkse mensen beschouwen de tweeduizend jaar Jodenvervolging als een bijzaak. Het boek is bedoeld als poging de 'dialoog van doven' over Israël en de Palestijnen te doorbreken.

In de inleiding van het boek wordt gemeld dat het boek er waarschijnlijk niet zou zijn gekomen zonder de Israëlische veldtocht in Libanon. Toch handelt het boek niet over deze oorlog (alhoewel deze wel degelijk bij veel van de schrijvers aan de orde komt). Centraal staat de mening van (linkse) Joden die enerzijds kritiek hebben op de Eerste Libanonoorlog en anderzijds bedenkingen hebben over bepaalde reacties in Nederland zoals het scanderen van 'Dood aan Israël' tijdens een pro-PLO demonstratie, de vergelijking tussen West-Beiroet en het getto van Warschau, het gelijkstellen van Israëliërs aan Nazi's, het ter verantwoording roepen van Joodse Nederlanders voor het gedrag van Israël, en de trage reactie van links Nederland tegen de antisemitische aanslag door de Action Directe op een Joods restaurant in Parijs omdat met een protest het zionisme in de kaart gespeeld zou worden.

De bundel is bedoeld om het verstarde debat over het conflict tussen Israël en de Palestijnen open te breken. Aan het boek hebben de volgende schrijvers deelgenomen: Ruth Abram-Rosenthal, Martin van Amerongen. Henk Beereboom, Tamarah Benima, Anet Bleich, Paul Brill, Jana Danielová, Leonard Frank, Maarten Jan Hijmans, Selma Leydesdorff, Minny Mock, Leonard Ornstein, Hans Reyzer, Kees Roovers, Avraham Rosenberg, Eva van Sonderen, Ed van Thijn, Marja Vuysje, Max van Weezel, Helene Weyel en Sylvain Wijnberg.

Mening van Etsel

Hoewel het boek al weer meer dan dertig jaar oud is, heeft het aan actualiteit niet hoeven inboeten. Sterker nog, de houding van Nederland ten aanzien van Israël is alleen maar verder verscherpt. Daarom geeft de bundel een mooi inzicht hoe (linkse) Joden worstelen met het beleid van Israël enerzijds en de linkse eenzijdigheid anderzijds. Die worsteling zal in de loop der tijd alleen maar erger zijn geworden. Immers, Israël heeft na de Eerste Libanonoorlog nog verschillende confrontaties gekend (Libanon, Gaza, Judea en Samaria) en de kritiek op Israël van niet-Joden is alleen maar toegenomen waarbij ook sprake is van openlijk antisemitisme. Naast de linkse kritiek is ook de invloed merkbaar van moslims in Nederland die zich antisemitisch opstellen. Joden worden niet alleen aangesproken op het Israëlische beleid maar worden ook bedreigd. Steeds meer Joden in Nederland (en Europa) kiezen ervoor te vertrekken naar Israël omdat ze zich hier niet meer op hun gemak voelen.

Zoals gezegd zou het initiatief tot het boek er niet zijn gekomen zonder de Israëlische veldtocht in Libanon. Niet duidelijk is of dat veroorzaakt werd door het Israëlische optreden of door de kritiek van veel Nederlanders op deze oorlog. Ook is onduidelijk of deze linkse joden een boek hadden geschreven indien de Arbeiderspartij de oorlog in Libanon zou hebben gevoerd. Veel linkse Joden kunnen zich sowieso moeilijk verenigen met de Likoed ongeacht de Eerste Libanonoorlog. Veel van de kritiek op de oorlog komt voort uit een afkeer tegen de Likoed. Elk middel wordt door linkse Joden aangegrepen om kritiek te uiten op de Likoed.

Hoewel in het boek de indruk wordt gewekt dat Israël een gewelddadige oorlog voerde tegen de PLO in Libanon, is de oorlog niet gewelddadiger geweest dan andere oorlogen die Israël eerder voerde onder leiding van de Arbeiderspartij. Zo zijn volgens cijfers op Wikipedia ongeveer evenveel slachtoffers te betreuren tijdens de Zesdaagse Oorlog als tijdens de Eerste Libanonoorlog (in beide gevallen ongeveer 20.000 aan Arabische zijde). Oorlogen leveren nu eenmaal altijd slachtoffers op. Bovendien heeft een figuur als Jitschak Rabin van de Arbeiderspartij tijdens de Eerste Libanonoorlog nog aanwijzingen gegeven aan het leger en was hij aanwezig op het front. De Eerste Libanonoorlog was onvermijdelijk omdat Israël constant vanuit Libanon met raketten werd bestookt door de PLO. Niets doen was geen optie. Zou de Arbeiderspartij aan de macht zijn geweest dan zou het hetzelfde gehandeld hebben. Het drama van Sabra en Shatilla (zo'n 800 doden) heeft zeer zeker een rol gespeeld bij de kritiek van (linkse) Joden en niet-Joden op Israël. Je kan er echter uren over discussiëren of Israël hier (in)direct verantwoordelijk voor was of niet. Dat soort drama's komen in oorlogssituaties helaas vaker voor. Toen Shimon Peres van de Arbeiderspartij in 1996 premier was en een operatie voerde tegen Hezbollah kwamen bij een mislukte Israëlische raketaanval ruim honderd Palestijnen in Qana om die bescherming hadden gezocht bij de VN. Dus ook door links oorlogsgeweld vallen er onschuldige doden.

Uiteindelijk zal natuurlijk geen enkele Israëlische regering graag oorlogvoeren al was het maar om doden aan Israëlische zijde te vermijden. Helaas is het zo dat de vijanden van Israël maar al te graag oorlogvoeren tegen de Joodse staat. De Talmoed zegt dat het een plicht is om zichzelf te verdedigen. Het is dus verboden om niets tegen geweld te doen. Dan wordt de situatie alleen maar erger.

Overigens is het goed te beseffen dat het wel of geen gebruik maken van geweld door Israël verder niets uitmaakt voor het standpunt die antisemieten (links en rechts) innemen tegenover Joden. Ze haten Joden omdat ze Joods zijn, niet omdat Israël wel of geen (excessief) geweld gebruikt. Dat Nederland aanvankelijk van Israël hield en later steeds minder was eigenlijk al vanaf het begin duidelijk. Dat is een steeds terugkerend ritueel bij veel niet-Joden: eerst de apenliefde verklaren aan de Joden en na een tijdje juist ruzie zoeken.

Of het boek erin geslaagd is het verstarde debat over het conflict tussen Israël en de Palestijnen open te breken wagen we op grond van bovenstaande mening te betwijfelen.

Lees verder

© 2015 - 2019 Etsel, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Israëlisch-Arabische oorlogen (7): Eerste Libanonoorlog 1982Israëlisch-Arabische oorlogen (7): Eerste Libanonoorlog 1982De Eerste Libanonoorlog die ook bekend staat als 'Operatie Vrede voor Galilea' begon op 6 juni 1982 en eindigde in juni…
Libanon; Geschiedenis tot aan de eerste WereldoorlogHet land Libanon bestaat al heel lang. Het waren ruim 5.000 jaar geleden de Feniciërs die de eerste nederzettingen stich…
Libanon; Geschiedenis tot aan 1990Libanon een land in het Midden Oosten, ingeklemd tussen Syrië en Israël, is een land dat een turbulente historie kent. B…
Libanon; Beiroet, de geschiedenisSinds dat de Fransen vanaf 1923 het mandaat voerde over het gebied Libanon en Syrië, werd Beiroet hoofdstad van het land…
Een cheque als betaling ontvangen. En nu?Een cheque als betaling ontvangen. En nu?Het is nog steeds mogelijk dat een cheque wordt aangeboden als betaalmiddel. Omdat het geen gegarandeerd betaalmiddel is…
Bronnen en referenties
  • Israël: een blanco cheque? - Selma Leydesdorff, Minny Mock, Max van Weezel
  • Wikipedia

Reageer op het artikel "Boekrecensie: Israël – een blanco cheque? – Leydesdorff e.a"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Ik ga akkoord met de privacyverklaring en ben bekend met de inhoud hiervan
Infoteur: Etsel
Laatste update: 03-07-2018
Rubriek: Hobby en Overige
Subrubriek: Boeken
Special: Recensie Midden-Oosten
Bronnen en referenties: 2
Recensies…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook subjectieve informatie in vorm van een recensie bevat.
Schrijf mee!