Gamebespreking: The Lost Crown

'The Lost Crown' is een click & point adventure voor de pc waarin het hoofdpersonage, Nigel Danvers, op de loop is van een machtig bedrijf. Hij komt terecht in het enge kustdorpje Saxton, waarhij al snel te maken krijgt met allerlei paranormale fenomenen...

• Platform: PC
  

Uitgeverij: Lighthouse Interactive
Point & click adventure/2008

Wat voorafging…

Terwijl Nigel Danvers verveeld achter zijn bureau zat, stuitte hij per ongeluk op de interne website van de Hadden Corporation, een mysterieus bedrijf dat verantwoordelijk is voor de vreemdste, meest experimentele technologische apparatuur van de wereld. Al snel besefte Danvers dat hij meer gezien had dan hij had verwacht en wanneer hij ook nog eens opmerkte dat hij doorheen Londen gevolgd werd door twee schimmen, sprong hij in Liverpool Street op de eerste de beste middernachttrein. Hoewel hij niet zeker was of zijn twee achtervolgers erin waren geslaagd om mee de trein op te springen, viel hij in slaap…

Het verhaal

Wanneer The Lost Crown begint, komt het hoofdpersonage – Nigel Danvers – aan in het treinstation van het onooglijk havendorpje Saxton. Al snel krijgt hij van de conducteur van de stoomtrein te horen dat het voertuig niet meer verder zal rijden. Er lijkt geen weg terug en dus legt Danvers zich maar neer bij zijn situatie en zwerft hij door de grotendeels desolate venlanden en doorheen wat rotsen om uiteindelijk aan te komen in het dorp zelf. Op aanraden van een vreemde dame die hij ontmoette op het strand en hem op een of andere manier leek te kennen vindt hij daar een herberg. De eigenaarster blijkt nog een vrije slaapplaats te hebben: een hut aan de waterkant, op wandelafstand van de herberg zelf. Tijdens de komende nacht doen er zich echter verschillende vreemde gebeurtenissen voor. Een meisje dat ook al samen met Danvers op de trein zat is overal affiches voor een soort theatergroep aan het opplakken, er blijken om de haverklap katten te verdwijnen, een vreemde professor raadt Danvers ten zeerste aan om terug naar huis te vertrekken (ondanks het feit dat de andere dorpelingen er niet zo overtuigd van lijken te zijn dat hij ooit nog Saxton zal kunnen verlaten), iemand is hem duidelijk aan het volgen en wanneer onze avonturier eindelijk naar de Hadden Corporation belt om zijn excuses aan te bieden, wordt hem bevolen om allerlei informatie te verzamelen in Saxton zelf. Ondertussen is Danvers vooral geïnteresseerd geraakt in een aantal berichten over schattenjagers die Saxton geregeld zouden bezoeken om waardevolle artefacten terug te vinden. Een bepaald voorwerp is meer gegeerd dan alle andere: de fabelachtige ‘Verloren Kroon’.

In Saxton zelf zijn er echter dingen aan de hand die met het blote oog niet te zien zijn. Het dorpje is immers vergeven van de geesten. Een buste die zomaar verschijnt, vreemde weerspiegelingen in de badkamer en onverklaarbare geluiden: het zijn maar voorbodes van de dingen die Danvers begint te ontdekken wanneer hij eindelijk zijn handen weet te leggen op een bandopnemer, een camera met nachtzicht en meer…

Het spel

The Lost Crown is een supertraditioneel ‘click & point’-adventure dat haast volledig van de hand is van Jonathan Boakes, die eerder al verantwoordelijk was voor Darkfall en Darkfall II: Lights Out. In tegenstelling tot die twee games, wordt The Lost Crown vanuit de derde persoon verteld en is het verhaal nog uitgebreider. Ondanks de lage prijs, duurt het meer dan 30 uur voor The Lost Crown kan uitgespeeld worden – erg lang voor eender welke game, ook al heeft het weinig zin om een adventure als dit nadat je het beëindigd hebt opnieuw te spelen.

Boakes’ nieuwe boreling maakt gebruik van prachtige zwart-wit foto’s, die vaak worden aangewend als achtergrond. Wat alles zo speciaal maakt, is het feit dat bepaalde omgevingselementen toch kleur hebben gekregen. Ook de fantastische geluidseffecten en de omineuze muziek dragen bij tot de sfeer. Het laatste element waardoor The Lost Crown de speler zo gemakkelijk meetrekt, is het gebruik van apparatuur waarmee Danvers geestesverschijningen kan opnemen. Het is een paar uur wachten voor het hoofdpersonage in het bezit komt daarvan, maar eenmaal het zover is, schiet het spelplezier aanzienlijk de hoogte in. De nachtcamera’s drenken alles onder in een griezelige groene schijn, de veiligheidscamera’s bieden onverwacht kleurenopnames en de bandopnemer weet geregeld akelige dingen te registreren. Al deze apparatuur vormt een integraal deel van het spel, waardoor je niet het gevoel krijgt dat het maar zo nu en dan wordt gebruikt als puzzel. Het is vaak fascinerend om te zien hoe bijvoorbeeld een balk waar je nooit veel aandacht aan hebt besteedt opeens erg belangrijk blijkt te zijn, of waardoor bepaalde verschijnselen eigenlijk veroorzaakt worden.

Het verhaal steekt dan ook uitzonderlijk goed in elkaar. De gebeurtenissen in Saxton worden steeds interessanter om te volgen en al snel begint de game vrij verslavend te worden. Dat gebeurt echter pas nadat je jezelf hebt geleerd om de minpuntjes over het hoofd te zien, want die zijn er zeker ook.

Ten eerste doet de animatie van de personages denken aan wat we gewend zijn van meer dan tien jaar geleden. Vooral Danvers zelf beweegt heel traag en met houterige bewegingen. Vooral in het begin is het soms behoorlijk irritant om steeds te moeten wachten tot hij naar een ander personage waar hij mee wil praten is ‘gezweefd’, zich er rond heeft bewogen en zich onhandig heeft gedraaid. De graphics zelf zijn ook niet bepaald om naar huis over te schrijven, ook al ziet de achtergrond er dan wel weer prachtig uit en is de juiste sfeer zoals reeds gezegd altijd aanwezig.

Ten tweede zorgen de conversatietakken vaak voor ergernis. Wanneer je praat met iemand, heb je altijd de keuze tussen verschillende opties, maar eigenlijk is het nodig om uiteindelijk zowat elke optie aan te klikken en veranderen de keuzemogelijkheden nauwelijks naarmate het gesprek vordert. Personages blijven dan ook voortdurend hetzelfde herhalen en bovendien zit wat ze te zeggen hebben vaak boordevol clichés. Zo zijn zowat alle dorpelingen mysterieus en weinig gastvrij, terwijl Danvers zelf nauwelijks inzichtvolle dingen te vertellen heeft en zich meestal beperkt tot het voor de hand liggende. Ook grammaticaal klopt het niet allemaal even goed.

Ten derde is de ‘voice acting’ om van te huilen. Vooral het hoofdpersonage zelf klinkt verschrikkelijk en dat is vreemd, want het is niemand minder dan ontwikkelaar Jonathan Boakes die zijn stem heeft ingesproken. Boakes klinkt daarbij jammer genoeg danig verveeld en ongeïnspireerd. Het ergste is dat hij geregeld pauzes laat of lettergrepen afbreekt zonder dat je dat in het echt zou doen, wat allemaal heel onnatuurlijk aanvoelt. Na de eerste scènes verbetert de voice acting wel aanzienlijk, maar wellicht had Boakes beter een degelijke acteur ingehuurd voor het hoofdpersonage en wat meer beroep gedaan op professionals voor de dorpelingen.

Gelukkig worden die – toch wel aanzienlijke – euvels gecompenseerd door de sfeer en het verhaal. De muziek die Boakes heeft gecomponeerd doet denken aan wat we telkens te horen krijgen van Midnight Syndicate en past uitstekend bij wat er op het scherm gebeurt. Ook de interface is heel gemakkelijk om te gebruiken. Er worden heel wat documenten ontdekt, waardoor je als speler veel te lezen krijgt. Noodzakelijk is dat niet, maar het verleent de game ontegensprekelijk wel extra diepgang. Wie de cursor over het scherm beweegt, komt bovendien snel te weten waar er interactie mogelijk is. De puzzels zijn strategisch geplaatst en vrij traditioneel, maar zitten goed in elkaar en passen altijd binnen het verhaal. Bovendien is het meestal niet nodig om een veelheid van locaties te doorzoeken voor een specifieke puzzel kan opgelost worden. De nodige voorwerpen bevinden zich gewoonlijk immers in de buurt. Zo vindt onze schattenjager terwijl hij naar Saxton aan het stappen is een kapotte metalen plaat aan de ingang van een tunnel doorheen de rotsen. Onderweg is hij al een paar stukken tegengekomen en het is voldoende om alles samen te plaatsen, zodat het volledige teken te lezen is. Het gebeurt ook regelmatig dat een puzzel moet opgelost worden voor je verder kunt. Zo blokkeert een kind met zijn fiets de weg naar Saxton tot de vernoemde plaat weer in elkaar steekt en geeft Danvers aan dat hij ‘nog niet klaar is met onderzoeken’ of dat hij ‘niet weet waar een weg naartoe leidt’ – indicaties dat je iets over het oog hebt gezien. Soms is dat een beetje vervelend en bovendien maakt het de game gemakkelijker, maar het zorgt er ook voor dat je niet in het wilde weg begint rond te zoeken en dan het spoor volledig bijster geraakt.

Ondanks de minpunten is The Lost Crown een erg genietbare adventure geworden dat niet zomaar kan uitgespeeld worden. Elke gamer zal hier meerdere weken mee zoet zijn. Het is gemakkelijk om meegesleept te worden door de spookachtige sfeer, die uiteindelijk de kleine irritaties verdringt, en het verhaal zit erg goed in elkaar. Dankzij de lage prijs is dit dan toch nog een aanrader geworden.