Spelbespreking: Etrian Odyssey

'Etrian Odyssey' is een 'old school' turn-based RPG voor de DS (Lite) waarbij je een team avonturiers moet samenstellen die een op magische wijze verschenen ondergronds woud moeten exploreren. Het tekenen van jouw eigen plattegronden via de touchscreen staat centraal.

Etrian Odyssey
Atlus Co.

Platform: Nintendo DS (Lite)
Uitgeverij: Nintendo
Turn-based RPG/2008

Het verhaal

Nadat je als kersverse avonturier in het dorpje Etria aankomt, krijg je daar te horen dat er een tijdje geleden net buiten de stad op onverklaarbare wijze een ondergronds bos is verschenen. Dat enorme woud wordt door de inwoners het Yggdrasil Labyrinth genoemd. Niet verwonderlijk, want het gaat hier om een waar doolhof waar nog nooit iemand is uit teruggekeerd…

Spel

Dat is het. Serieus. Etrian Odyssey mag dan wel een ‘turn-based RPG’ zijn, maar veel meer dan wat hierboven staat heeft dit verhaal niet om het lijf. Etrian Odyssey wil immers niets meer of minder zijn dan het soort RPG dat we nog speelden toen de Commodore 64 nog een wonder van technologie kon genoemd worden. Zelf weten we nog hoe we ontelbare uren spendeerden met The Bard’s Tale, maar anno 2008 halen we toch een beetje de neus op voor dat soort games met weinig diepgang. Dat Atlus, een gamefabrikant die zich specialiseert in nicheproducten als Super Robot Taisen en Trauma Center: Under the Knife, op de proppen komt met een titel die sterk doet denken aan de stokoude RPG’s van weleer, is dan ook verwonderlijk te noemen… maar toch zullen de meeste gamers hier wellicht heel wat plezier aan beleven.

Het eerste wat opvalt, is dat je bij het begin van deze game voor een handheld behoorlijk wat opties voorgelegd krijgt. Voor je op avontuur kunt trekken, moet je immers eerst een team samenstellen. Daarvoor maak je een aantal personages aan. In principe kan je zoveel helden creëren als je wilt, maar in de praktijk heb je daar geld voor nodig en kunnen er maximum vijf personages tegelijkertijd deel uitmaken van een actief team. Die worden verdeeld in een voorhoede en een achterhoede, een tactische keuze die extreem belangrijk is tijdens de vele gevechten. Er zijn negen klassen om uit te kiezen, waarvan de laatste twee pas laat in het spel beschikbaar worden: Landsknechten, Survivalists, Protectors, Dark Hunters, Medics, Alchemists, Bards, Samurai en Hexcasters. Elk van deze personages wordt beschreven aan de hand van een aantal statistieken, waaronder Level, Hit Points, Attack, Defense, Strength, Vitality, Agility, Luck en Technique. Je kunt zelf beslissen hoe je de Skill Points die je in het begin en tijdens het spel krijgt, verdeelt. Elke klasse heeft 21 beschikbare Skills. De meeste daarvan zijn specifiek aan een bepaald beroep en elke Skill kan 10 keer verbeterd worden. Dat betekent dat personages zich extreem kunnen specialiseren, of ervoor kunnen kiezen om redelijk goed te zijn in verschillende dingen. Ook hier bepalen de keuzes zeer sterk hoe goed je zult presteren.

De gevechten doen sterk denken aan de games van twintig jaar geleden, of aan de oorspronkelijke Heroes of Might and Magic, bijvoorbeeld. Je ziet jouw tegenstanders op het bovenste scherm naast elkaar staan en kiest elke beurt per personage wat hij of zij zal doen. Vervolgens wordt alles voor jouw ogen uitgespeeld. Daarbij valt het totaal gebrek aan beweging op, behalve dan wanneer er magie wordt gebruikt. De graphics zelf zijn wel dik in orde, al ziet alles er erg ‘cartoony’ uit en is de omgeving vrij eentonig. Het ontwerp van de verschillende personages en de monsters, die op willekeurige wijze in het spel opduiken, mag er echter wel wezen.

Een centraal onderdeel van Etrian Odyssey is het bijhouden van een plattegrond. Dit is haast essentieel, want zonder dat je een eerste gebied in kaart hebt gebracht, kan je niet eens nieuwe opdrachten krijgen. Bovendien wordt het spel maar sporadisch opgeslagen, waardoor je vaak de kaarten die je zelf hebt getekend zult moeten gebruiken om de weg terug te vinden. Dat is soms frustrerend, maar ook heel belangrijk voor het spel. Plattegronden tekenen doe je met de stylus op het touchscreen. Aan de hand van simpele icoontjes kan je muren plaatsen, de vloer schilderen, wissen en notities aanbrengen. Ook is het mogelijk om de kaarten te voorzien van symbooltjes die schatten, monsters, putten, trappen, gebeurtenissen, voorwerp- of warppunten en deuren voorstellen. Wie dat wil doen, houdt er echter best rekening mee dat het vrij veel tijd kost om een locatie in kaart te brengen, zelfs zonder het gebruik van extra symbolen. Er zijn vijf ‘strata’ in het spel, die elk uit vijf verdiepingen bestaan, en het kostte ons gemiddeld elf uur om de plattegrond van een ‘stratum’ klaar te krijgen.

Oordeel

Etrian Odyssey is aartsmoeilijk. Wie zijn of haar best doet, krijgt het tekenen van de plattegronden al snel onder de knie, maar fouten worden doorgaans afgestraft en de tegenstand is zwaar. Gewoonlijk zal je heel vaak naar het dorp moeten terugkeren om jouw gilde te beheren en bij te komen, terwijl de verschillende avonturiers in jouw groep uit heel wat wonden tegelijkertijd aan het bloeden zijn. Het kost heel wat geld om iedereen weer tot leven te wekken of te helen en je moet ook nog aandacht besteden aan het kopen van geschikte uitrusting. De beschikbare opties verschillen van missie tot missie en opnieuw is een goede keuze erg belangrijk, waardoor Etrian Odyssey een heerlijke en vrij verslavende strategische dimensie heeft gekregen. Het is net dat aspect dat voor het spelplezier zorgt, want persoonlijk hadden we als echte ‘tabletop roleplayers’ genoeg van dit soort eendimensionale vechtspelletjes. De grote complexiteit, het belang van een goed tactisch en strategisch inzicht, en de combinatie tussen het verzorgen van jouw eigen plattegronden en actie maakt deze game echter leuker dan je zou kunnen verwachten, ook al zullen fans van shooters of racespellen ongetwijfeld niet weten wat ze hiermee moeten aanvangen.