Spelbespreking: CthulhuTech

'CthulhuTech' is een 'pen & paper' rollenspel dat de achtergrond van 'The Call of Cthulhu' gebruikt om de spelers een grimmige toekomst in te werpen. De geest van auteur H.P. Lovecraft waart rond, maar mag enorme, half-organische Mecha besturen in een wanhopige strijd tegen de buitenaardse Migou, sekten die de goden Hastur en Nyarlathotep aanbidden, en de amfibische Deep Ones.

CthulhuTech

Tabletop Role-Playing Game
Matthew Grau & Fraser McKay

• Uitgeverij: Wildfire
• Hardcover
• 2008
• 286 Blz.
• ISBN: 978-1-934857

Achtergrond

Het begon in 2013, nadat de academicus Dr. Harrison Lovechild onder mysterieuze omstandigheden verdween. Tussen zijn verzameling boeken werd The Mysteries Within gevonden, de oudst gekende tekst over de principes van interdimensionale niet-euclidische meetkunde. De geschriften werden overgebracht naar de Miskatonic University te Arkham in Massachussetts, waar ze zes jaar later ontdekt werden door de briljante doctoraatstudente Teresa Ashcroft. Dankzij de oude teksten kon Ashcroft een nieuwe technologie ontwikkelen waarbij mystieke energieën aangeboord worden: ‘arcanotechnology’. Haar studies leidden haar tot krankzinnigheid, maar andere collega’s wisten uiteindelijk de ‘Dimensional Engine’ te ontwikkelen, een motor die de mensheid volledig onafhankelijk zou maken van alle mogelijke energiebronnen. Ondertussen had men ook de Ashcroft Foundation opgericht, maar ook die organisatie slaagde er niet in het aantal ongevallen en psychologische problemen tijdens het onderzoek te beperken.

In 2031 ontdekte de Ashcroft Foundation een interessant neveneffect bij het gebruik van de D-Engine in machines: chauffeurs van voertuigen die op D-Engines rijden geraken afgesteld op hun apparatuur, alsof de voertuigen een verlenging worden van hun eigen lichaam. Enkele jaren later werd de Ashcroft Foundation moeiteloos de grootste corporatie ter wereld. In 2036 volgde de eerste echte antizwaartekrachtsystemen, de ‘A-Pods’. Vervolgens komt alles in een stroomversnelling terecht: de eerste ruimteschepen met kunstmatige zwaartekracht, de eerste ‘Mecha Utility Vehicles’, grote machines met twee armen en twee benen, de eerste ‘bio-domes’ onder het wateroppervlak, een nieuw internationaal ruimtestation en de eerste kolonies op mars en de manen ganymedes, callisto en titan. In 2047 ontketenden de landen van het Midden-Oosten en het dissidente China echter een nieuwe Koude Oorlog als reactie op de enorme inkomstenverliezen door het feit dat de aarde steeds minder afhankelijk werd van hun olie. De ‘New United Nations’ antwoordden met de eerste oorlogsmecha en een verbeterde communicatie tussen onze planeet en alle kolonies middels een aantal satellieten, vervaardigd door de Chrysalis Corporation, die in een baan rond de zon werden gebracht.

Het was de Chrysalis Corporation die in 2053 de’Breath of R’lyeh’ ontdekte, een tekst die is geschreven in de taal van de oudste mensen waarin de ‘Rite of Transfiguration’ wordt beschreven. Volgens de legenden zou die Rite mensen de vorm van hun prehistorische meesters schenken.

Al deze gebeurtenissen wekten echter de aandacht van de Migou, een kwaadaardig buitenaards ras dat ons vanuit pluto geregeld bezocht en zijn heerschappij in het zonnestelsel bedreigd zag door de spectaculaire technologische vooruitgang op de aarde. Terwijl op aarde de eerste geslaagde experimenten met de Rite of Transfiguration plaatsvonden, slaagden de Migou erin om de ontwerpplannen van de D-Engine te stelen. Dankzij de gestolen arcanotechnology konden ze menselijk erfelijk materiaal genetisch manipuleren om zo een krijgerras te creëren: de Nazzadi. Om de mensen schrik aan te jagen, gaven de Migou hun creaties een zwarte huid en rood oplichtende ogen. Terwijl op aarde de ‘Children of Chaos’, een sekte die de oude god Nyarlathotep, de boodschapper van de goden, aanbid, een van de grootste bedrijven wist te infiltreren, zonden de Migou een ware armada naar de aarde.

2059 werd getekend door de eerste Arcanotech War.

Nog voor de mensheid kon reageren, slaagden de Migou erin om alle ruimtestations, de kolonie op de maan, Miskatonic University en het hoofdkwartier van de Ashcroft Foundation te vernietigen. Op aarde werden China en het Midden-Oosten bereid gevonden om hun geschillen met de westerse wereld neer te leggen. De ‘New Earth Government’ werd opgericht. Terwijl de verzamelde mensheid een verwoede oorlog begint met de buitenaardse aanvallers, woedde er echter nog een tweede, geheime strijd: die tegen de Children of Chaos, die vast van plan waren om de ‘Elder Gods’ terug te roepen, een actie die zeker zou leiden tot de totale vernietiging van alle gekende leven op aarde. Een groepje rebellen wist de in 2062 ontdekte ‘Ta’ge Fragments’ te ontdekken en enkele jaren later ook te gebruiken om zichzelf te veranderen in de monsterachtige Tage, uitzonderlijk sterke wezens die zweren om de wereld te verlossen van de invloed van Nyarlathotep en de andere Elder Gods. Dankzij de juiste training kunnen de gastheren controle houden over hun monsterachtige symbiotische vorm en zelf kiezen om terug een menselijke gedaante aan te nemen wanneer dat gewenst is. De dissidenten verenigden zich ondertussen onder een banier: de Eldritch Society.

De Nazzadi hadden van de Migou valse herinneringen gekregen, zodat ze dachten dat ze een geschiedenis hadden als volk. Enkel een klein aantal Nazzadi aan de top wist de waarheid. Toen de eerste onder hen begreep dat zijn ras meer affiniteit had met de mensen dan met de Migou, verspreidde hij de waarheid onder de vloot. De meeste Nazzadi keerden zich tegen hun voormalige meesters en in 2065 eindigde de First Arcanotech War met het tekenen van een verdrag tussen de twee strijdende rassen.

Vanzelfsprekend begrepen de Migou al snel dat hun bestaan nu onthuld was. Er restte maar een optie: zelf naar de aarde reizen om te voorkomen dat de mensheid aan hun eigen deur zou komen kloppen! Op onze planeet gebeurde er echter nog meer. De ‘Shadow War’ van de Tagers kon niet voorkomen dat de Children of Chaos de dode god Hastur naar de aarde wisten te brengen. Prompt wist de krankzinnige Hastur zijn discipelen in twee tegenstrijdige groepen onder te verdelen: de ‘Rapine Storm’, die de aarde wil voorbereiden op de komst van de andere ‘Old Ones’ door de mensheid volledig te vernietigen, en de ‘Death Shadows’, die de mensheid willen infiltreren om corruptie en angst te kunnen verspreiden.

In 2075 was de nieuwe invasie een feit. De Migou bereikten de aarde in hetzelfde jaar dat de Children of Chaos hun zoektocht naar Cthulhu, de Hogepriester van de goden, hernieuwden. Tijdens hun pogingen maakten ze opnieuw contact met de ‘Deep Ones’ en hun god, Dagon. De ‘Esoteric Order of Dagon’ werd zo een nieuwe factor in de strijd op aarde. Eerst begon het ene schip na het andere te verdwijnen, vervolgens verspreidden de Deep Ones zich over onze kusten en stranden, waar ze vrouwen verkrachtten om hun eigen ras verder te kunnen zetten.

In 2078 erkende de New Earth Government officieel de dreiging van de verschillende sekten. Het was nu duidelijk dat er zou moeten gevochten worden op verschillende fronten, tegen meerdere vijanden. Ook de Migou zagen echter de bedreiging in en begonnen zelf op de Children of Chaos en de Esoteric Order of Dagon te jagen.

We schrijven 2085. De bewoners van de aarde hebben nieuwe hoop gevonden in het ontstaan van de Engels, grote oorlogsmachines die vaag lijken op monsters. Niet iedereen kent echter de waarheid: dat Engels ook echt monsters zijn, hybride wezens die gedeeltelijk samensmelten met hun piloot en uitgerust worden met machinerie en metalen harnassen om hun ware, organische aard te verbergen en de doorsnee man of vrouw niet teveel angst aan te jagen.

Op aarde proberen de media de hoop levende te houden, maar ook zij vallen steeds vaker in de handen van de Death Shadows. De mensheid lijkt – ondanks het verlies van miljarden levens – stand te houden, maar de waarheid is veel grimmiger.

We zijn aan het verliezen.

Het spel

Geen auteur die zo sterk zijn stempel heeft gedrukt op het horrorgenre als H.P. Lovecraft. Mary Shelley mag dan wel het meest herkenbare monster ooit hebben bedacht en Bram Stokers Dracula was misschien al vanaf het begin voorbestemd om door te dringen tot ons collectief onbewuste, maar niemand wist zoveel pure, afgrijselijke griezel te creëren als Lovecraft. De goden die hij beschreef waren stuk voor stuk krankzinnig en kwaadaardig, de mensheid gedoemd, de protagonisten steeds slachtoffers en nooit helden. Samen met andere schrijvers, als Robert E. Howard, wist hij bovendien een consistente kosmologie naar voren te schuiven die de plausibiliteit van zijn grimmige verhalen enkel verhoogt.

Dat The Call of Cthulhu een van de beste, sfeervolste rollenspellen ooit zou worden hoeft dan ook niet te verwonderen. Het was het eerste RPG waarin ‘Player Characters’ geregeld de dood vonden als normale, nieuwsgierige mensen die probeerden om zich te meten met krachten die hun bevattingsvermogen ver overstegen.

Enkele jaren geleden wist Pagan Publishing The Call of Cthulhu te revitaliseren met Delta Green, een spel waarin iedereen de rol aanneemt van militairen, spionnen of andere speciale agenten die voor een of andere regering werken. In zekere zin doet CthulhuTech hetzelfde, maar nu wordt de ‘Cthulhu Mythos’ voor het eerst ver de toekomst in geslingerd. Eentje waarin Japanse anime, sciencefiction à la Alien en gotische griezel elkaar ontmoeten. Dat deze twee genres toch bij elkaar passen, hoe onwaarschijnlijk ook, is volledig te danken aan auteurs Matthew Grau & Fraser McKay en de artiesten die dit boek zo fantastisch wisten in te kleuren en vorm te geven.

Eigenlijk heb je als spelleider twee keuzes: ofwel laat je de spelersgroep PC’s maken die lid zijn van de New Earth Government (Arcanotechnicians, Engel Pilots, Intelligence Agents, Mecha Pilots, Occult Scholars of Soldiers), ofwel speelt iedereen een Tager. Tagers zijn gespecialiseerd in het opjagen van sekten, maar werken steeds samen in groep, bewegen zich gewoonlijk in het geheim voort en zijn niet goed combineerbaar met andere personages. Sowieso kan men kiezen om met een mens of met een Nazzadi te spelen. Attributes worden bepaald door 35 punten te verdelen tussen Agility, Intellect, Perception, Presence, Strength en Tenacity en variëren van 1 tot 10. Ieder PC krijgt ook 20 punten om aan Skills uit te geven, maar die worden beschreven in vijf niveaus: Student, Novice, Adept (het hoogste niveau voor beginnende PC’s), Expert en Master. Het niveau bepaalt eigenlijk gewoon hoeveel dobbelstenen je mag rollen bij het uitvoeren van een Skill, van 1 voor Student tot 5 voor Master.

Tenslotte zijn er nog een aantal Secondary Attributes (Actions, Movement, Orgone, Reflex en Vitality) die afhangen van de andere Attributes, en krijgt elk personage 10 Drama Points. Zoals in veel rollenspellen mag je daarna ook nog bonuspunten uitgeven om bepaalde zaken te verbeteren of aan te kopen, maar die worden hier Cheats genoemd. Advantages of Merits heten hier Assets en kosten Skill Points; Disadvantages of Flaws heten Drawbacks en geven extra Skill Points. Alles wordt meer dan adequaat uitgelegd en ook bovendien is het boek ook doorspekt met gekleurde gemarmerde kaders die voorbeelden van de regels presenteren.

Het basissysteem is erg leuk en biedt de nodige complexiteit zonder al te moeilijk te zijn. Wanneer je een Skill gebruikt, rol je gewoon een aantal tienzijdige dobbelstenen gelijk aan het niveau van die Skill, plus een of meer als je er een Specialization in hebt. Dan volgt er een toffe tussenstap. Ofwel neem je de hoogste dobbelsteen, ofwel tel je een cijfer dat meerdere keren voorkomt op, ofwel tel je een reeks op, zolang die reeks uit minstens drie dobbelstenen bestaat. Een rol van 3, 4, 4, 6 kan dus gelezen worden als 6 (hoogste dobbelsteen) of 8 (twee keer 4). Een rol van 1, 3, 4, 5, 8 kan gelezen worden als 8 (hoogste) of 12 (3 + 4 + 5). Dat totaal moet minstens gelijk zijn aan een bepaalde Difficulty. Een Critical Success gebeurt wanneer je meer dan 10 over de Difficulty rolt en een Critical Failure wanneer de helft van de dobbelstenen een 1 tonen. Er zijn regels voor automatische successen, het aanwenden van een Skill die niet helemaal gepast is voor een bepaalde situatie, dingen proberen te doen zonder de nodige Skill te hebben, opnieuw proberen, lange acties ondernemen, teamwork, extra tijd te nemen, de limieten proberen te overstijgen, tegen iemand anders in te gaan, enzovoort. Wanneer er op een pure Attribute moet gerold worden, wordt dat een Attribute Feat genoemd. Attribute Feats kunnen apart verbeterd worden zonder de Attribute zelf te verhogen, een logisch mechanisme dat de realiteitsgraad verhoogt.

Personages en wezens hebben Hit Points, maar ook iets als Wound Levels, die rechtstreeks afhangen van de Vitalityscore, waardoor je geen belachelijke, ongeloofwaardige gevechten krijgt als in het d20 System. Bovendien presenteert het eerste supplement, Vade Mecum, verschillende extra ideeën. Een ander pluspunt is dat gevechten tussen mecha dezelfde regels gebruiken als man tot mangevechten. Het enige verschil is dat mecha op een andere schaal schade berokkenen en weerstand bieden dan wezens uit vlees en bloed, een beetje zoals ook gedaan wordt in Robotech of Rifts van Palladium Books.

Natuurlijk verwacht je van een spel dat gebaseerd is op The Call of Cthulhu ook dat PC’s volslagen gek kunnen worden. Ook daarin stelt CthulhuTech niet teleur, al verschilt het systeem daarvoor radicaal van de Insanity Points die we gewend zijn uit het oorspronkelijke horrorspel.

Het belangrijkste blijft echter de sfeer. Wanneer de meeste PC’s in grote mecha zitten, riskeer je immers heel wat van het horroraspect te verliezen. En het moet gezegd worden: zowel The Call of Cthulhu als Delta Green is intrinsiek angstaanjagender dan CthulhuTech. Aan de andere kant zullen begaafde spelleiders de achtergrond van dit spel optimaal kunnen gebruiken om hun spelers de stuipen op het lijf te jagen. Ja, de vijand is (gedeeltelijk) gekend en zichtbaar, maar het is ook duidelijk dat de mensheid op zijn laatste pootjes aan het lopen is. Dit is een setting die handelt over de laatste dagen van ons bestaan, waarin onze toekomst enkel bestaat in de collectieve hoop en verbeelding van de laatste aardbewoners. Lovecraft schreef al: “Ze Waren, Ze Zijn en Ze Zullen Zijn” over de Old Ones en in CthulhuTech is die laatste fase al ingezet. Hastur is een fysieke verschijning en controleert duizenden volgelingen, Nyarlathotep oefent zijn invloed haast rechtstreeks uit en de Migou vliegen rond in vervaarlijke schepen. Toch zou het gebruik van mecha teveel kunnen afleiden van dit doemverhaal, ware het niet dat er bij hun ontwerp veel rekening is gehouden met de achtergrond van dit RPG. Engels zijn immers in wezen monsterachtige symbiotische levensvormen met een open buikholte waarin de menselijke of Nazzadi piloot plaatsneemt en die geregeld hun eigen persoonlijkheid proberen door te drukken. Naar verluidt zouden de meeste piloten uiteindelijk zelfs uiterst agressief worden of mentaal begeven onder de druk van het buitenwereldse intellect om hen heen. Eenzelfde overweging geldt grotendeels voor de Tagers. Door het gebruik van vele organische elementen, prachtige kleurentekeningen en een knappe lay-out wordt je als lezer al snel volledig geabsorbeerd door dit mooie spel.

Zijn er dan minpunten? Ja, hoor, maar dan zijn we eigenlijk aan het muggenziften. Zo staat de alfabetische woordenlijst te vroeg in het spel afgedrukt, waardoor je woorden leert zonder eerst te weten naar welke andere dingen ze verwijzen, is de fictie degelijk maar niet uitzonderlijk, is het papier misschien iets te licht en zou de binding beter kunnen. Geen enkele van deze overwegingen kan echter op tegen het feit dat dit een origineel, leuk rollenspel is, dat velen zal aanspreken. Zolang de spelleider erin kan slagen om het horrorelement intact te houden en niet te laten overheersen door de strijd tussen grote machines, zullen de meeste spelersgroepen hier nog heel wat jaren plezier aan kunnen beleven.

**** © 2008 Dvandereyken, gepubliceerd in Spellen (Hobby en Overige) op 04-09-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Dvandereyken is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Magical Starsign Nintendo DS: Magical Starsign is een typisch RPG spel, vol met magie en gevechten. Wat kun je eigenlijk verwachten bij de aanschaf van dit Nintendo DS spel?
• Maple Story - Review: Dit is een compacte uitleg van het spel Maple Story, gevolgd door een korte review. Hierin geef ik mijn mening over dit spel.
• MMORPG: Eventjes een ander leven: Tegenwoordig zijn er honderden van deze zogenaamde MMORPG’s. Even in loggen en je bent ineens een andere persoon in een andere wereld. Het thema is de laatste jaren mateloos…
• Call of Duty 4: Modern Warfare: Denk je aan Call of Duty dan denk je al gauw aan de Tweede Wereldoorlog. Infinity Ward zegt deze tradie met de 4de Call of Duty vaarwel. Modern Warfare gaat over een terrorist…
• Call of duty 2, hele goede game!: Weer een vervolg van Call of Duty en Call of Duty United Offensive. Dit is een spel wat veel mensen gespeeld zullen hebben. Ook het vervolg wordt al veel gespeeld en nu zijn…

Bronnen en/of referenties

• www.cthulhutech.com