Hobby en Skydiven

Initiatie parachutespringen, een hele lange minuut in vrije

Infoteur: Marie

Mijn vervoermiddel, een Cessna Caravan hangt op meer dan 4.000 meter hoogte en wat erger is, die verdraaide piloot wil mij dumpen. Bovendien biedt de horizon weinig soelaas want een fractie van een seconde later gebeurt het al... 'Jump.'


'Het is een prachtige dag om te springen", beweert de monitor. Dat van die prachtige dag geloven we graag. Het woordje springen houden we nog even tegen, zolang het kan. Een kopje koffie en het aanpassen van een nauwsluitend roze-zwart kostuum vormen een uitstekende manier om iemand op zijn gemak te stellen. Zelfs het halfuurtje theorie dat erop volgt, klinkt sereen.

"De volgende bak zijn we erbij", zegt de man en het zij zo, denken we fatalistisch. Eén voor één kruipen we de trapladder op en nestelen ons in de buik. Iedereen zit tussen de benen van een ander geprangd. Het wordt warm, heet zelfs. Ik voel het angstzweet langs mijn rug druipen, in mijn broek en roze pakje. Waar ben ik in 's hemelsnaam aan begonnen?

Angst

Een ervaren springer ziet mijn angst en houdt zijn vlakke hand hoog op. "High five" en welkom in de wereld van de jumpers. Helmen worden tegen elkaar getikt en vriendschappelijke meppen uitgedeeld. Na precies 25 minuten bereiken we 12.500 voet. Zenuwachtig geschuifel, iedereen wil eruit. Ik word buiten gehangen terwijl de instructeur nog op de rand van het vliegtuig zit. "Benen onder het vliegtuig schuiven, bekken vooruit en hoofd achterover tegen mijn schouder leggen. Bananenvorm", schreeuwt de monitor nog net voor hij zijn lichaam en daarmee ook het mijne in de ijle diepte stort.

200 km/u

Oh mijn god, oh mijn god!!! Wat er nu gebeurt, is niet te beschrijven. Mijn hoofd ontploft, mijn maag wordt van steen en ik hoor binnensmonds een eeeeeeeeeeenk. Dit is het einde, we hebben het hier gehad. Vaarwel alle mensen die ik liefhad... Adieu. En dan plots hangen we zoals het hoort, horizontaal. We liggen letterlijk op de lucht en zo voelt het ook aan, alsof je gedragen wordt. We halen 200 kilometer per uur op dit moment en dat is in deze houding de topsnelheid. En hier komt de klik.

Mijn maag werkt weer optimaal en een tik op mijn schouders maant me aan tot een betere valhouding. Zestig seconden gaan voorbij. Eindeloos en razendsnel tegelijkertijd. De groene aarde komt in sneltreinvaart dichterbij en na een nieuwe tik op mijn schouder haak ik de duimen weer in de bretellen. De remparachute opent zich en dan pas ontvouwt de grote chute zich.

We dalen nu veel trager en vliegen op ons doel af. Het ding is net zo makkelijk bestuurbaar als een parapente en landt perfect op de plaats waar de instructeur het had voorzien. "Hou je benen naar voren zodat ik ze kan zien, dan zet ik hem nu aan de grond", hoor ik nog. Als we nog een stapje voorwaarts hadden gedaan, was de landing optimaal geweest, nu gaan we toch even op de knieën. Maar daarmee is het knikken opgehouden en dat is maar goed ook. Een held die staat te bibberen op de benen, dat ziet er niet uit. Toch?

Praktisch

Als je ook een stukje wil sterven en een duosprong met een parachute wilt maken, surf dan eens op www.skydivecenterspa.be.
© 2008 - 2010 Marie, gepubliceerd in Hobby (Hobby en Overige) op 13-02-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Marie is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Initiatie parachutespringen, een hele lange minuut in vrije"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.