Fawzia Koofi en de brieven aan haar dochters

Heb je bewondering voor sterke vrouwen? Dan moet je het boek van deze moedige dame zeker lezen. Fawzia Koofi werd in 1975 in Afghanistan geboren. Dit land kwam de afgelopen jaren al heel vaak in het nieuws, maar door het boek van deze Afghaanse politica te lezen, kun je je nog een beter beeld vormen van wat er zich in dit Aziatisch land de laatste decennia heeft afgespeeld. De Taliban kwam er aan de macht en de gewone bevolking moest de jarenlange terreur ondergaan. Zelfs tot op vandaag...

Haar leven

Fawzia Koofi krijgt de politiek eigenlijk met de paplepel naar binnen. Haar vader strijdt in de jaren 70 al voor de rechten van de mensen in zijn dorp. Hij wil een veilige weg van en naar enkele bergdorpen omdat die er op dat moment nog onveilig bij ligt. Fawzia kijkt op naar haar vader en weet eigenlijk al van kindsbeen af dat zij in zijn voetsporen wil treden. Tot 2005 werkt ze voor een VN-organisatie en leeft ze samen met haar man en dochters in een zekere luxe. Ze rijdt ook met de auto, wat haast ondenkbaar is voor een Afghaanse vrouw. Mevrouw Koofi weet echter dat haar hart ergens anders ligt en in datzelfde jaar wordt ze in het parlement van haar thuisland gekozen. Vanaf dan is ze actief in de politiek en verandert haar leven volledig.

De gevaren

Na de inval van de Amerikanen in 2001 verandert er veel in haar land en krijgen de vrouwen in eerste instantie wat meer rechten. Zo wordt het ook mogelijk dat er vrouwen in het parlement worden verkozen. Dit verandert echter alweer gauw. De Taliban verdeelt en heerst nog altijd in de streek en ze bedreigen Koofi. Ze hebben het helemaal niet voor vrouwen die de aandacht naar zich toe trekken en nog minder voor moedige dames die opkomen voor de rechten van de Afghaanse (vrouwelijke) bevolking. Fawzia heeft intussen twee dochters (Shaharzad en Shuhra) en ze weet dat zij gevaar loopt. Op een dag hoort ze dat haar helikopter het doelwit van raketten is en ze beseft dat ze misschien vandaag niet terugkeert van haar missie. Omdat haar man intussen ook gestorven is, schrijft ze - voor ze vertrekt - een brief aan haar kinderen. Dit is het begin van een lange reeks die werden gebundeld in een aangrijpend boek.

Het boek 'Brieven aan mijn dochters'

In het verzamelwerk lees je niet enkel de emotionele brieven, maar ook het volledige leven van deze moedige vrouw. Zo begint ze met haar kindertijd: over de strijd van haar vader, maar ook over zijn dood. Hij werd vermoord door de Moedjahedien. Daar stopt haar leed echter niet. Haar broer wordt eveneens vermoord en haar man wordt ziek nadat hij de zoveelste keer gevangen wordt genomen en gefolterd door de Taliban. Fawzia Koofi heeft tot nu toe geen gemakkelijk leven gehad, maar al dat verdriet zet ze om in positieve energie en ze probeert het pad te effenen voor haar volk en uiteraard ook voor haar dochters. Beide meisjes zijn trots op hun moeder en willen later ook in de politiek stappen. Ze beseffen dat het gevaarlijk is, maar zijn strijdvaardig. Wellicht kregen ze dat wel mee van zowel hun grootvader als hun moeder. Eentje wil het zelfs tot president schoppen.

Eén stap vooruit en honderd terug achteruit

Koofi is trouwens ook presidentskandidate voor de verkiezingen van 2014 in Afghanistan. Ze wil dat er vanaf nu weer meer rekening wordt gehouden met de vrouwen in de binnenlandse samenleving. Na de inval van de Amerikanen verbeterde er heel wat, maar sindsdien hebben ze weer honderd stappen achteruit gezet, vindt Koofi. Zo is er geen enkele vrouwelijke rechter in het land, worden er meisjesscholen gesloten en willen ze ook de deuren van alle opvangtehuizen dicht. Heel wat vrouwen werden het slachtoffer van brutale verkrachtingen,... maar nu dreigt de hulp voor hen terug weg te vallen. Daar wil Fawzia Koofi natuurlijk iets aan veranderen. Hopelijk maakt ze een eerlijke kans tijdens de verkiezingen in 2014.